Προσπαθώ
από χθες να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου σχετικά με το γνωστό σποτ για το 1ο
Πανελλήνιο συνέδριο Γονιμότητας & "αναπαραγωγικής αυτονομίας" μα
δε μπορώ. Οπότε οι παρακάτω γραμμές μπορεί και να μη βγάλουν κανένα απολύτως
νόημα και ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη.
Μητέρα δεν έχω γίνει, ακόμα. Μπορεί να γίνω, μπορεί και όχι. Όπως τα φέρει η ζωή. Έχω γίνει όμως κοινωνός σε στιγμές ευτυχίας φίλων και συγγενών μου και έχω τη τύχη να θαυμάζω αυτή τη μοναδική εμπειρία στη ζωή αγαπημένων μου ανθρώπων. Κοινός τόπος ήταν η βαθιά και γνήσια επιθυμία του ζευγαριού να αποκτήσουν ένα παιδί, κόντρα σε αμφίβολες ίσως δύσκολες και αρκετά στρεσογόνες συνθήκες θα έλεγε κανείς, λόγω των εποχών που διανύουμε. Και πέρα από υπέροχο το βρίσκω και θαρραλέο λοιπόν. Και θα επιστρέψω σ'αυτό το σημείο παρακάτω.
Η
γνήσια και βαθιά επιθυμία λοιπόν για ένα παιδί. Η γνήσια και βαθιά επιθυμία να
το υποδεχτούμε, να το μεγαλώσουμε, να μάθει και να μάθουμε απ αυτό, να το
ακούσουμε και να το αφήσουμε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή να εξερευνήσει και
να χαράξει τη δική του πορεία.
Ναι,
να γίνω μητέρα. Επειδή το επιθυμώ, επειδή το ήθελα ή το θέλω τη δεδομένη
χρονική στιγμή. Μόνη ή μαζί με τον σύντροφο μου. Όχι επειδή μεγάλωσα, όχι επειδή
παντρεύτηκα και "άντε βάλατε μπρος";, "άντε πότε θα κάνετε ένα
παιδάκι" και κυρίως όχι γιατί μέσα σε όλα τα πρέπει που συνοδεύουν την
οντότητα μου ως γυναίκα σ' αυτόν τον κόσμο και σ' αυτή τη κοινωνία, πρέπει να
λύσω ΚΑΙ το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, να μειώσω την υπογεννητικότητα και
όπως τόνισαν όλοι αυτοί οι "ειδήμονες" να ολοκληρωθώ ως άνθρωπος με
την απόκτηση ενός παιδιού.
Είμαι ήδη ολοκληρωμένη και αν δεν νιώθω έτσι, αυτό δε σημαίνει πως θα πραγματωθεί αποκλειστικά με το να γίνω μητέρα.
Πόσο
βασανιστική συνθήκη αυτή για έναν άνθρωπο. Να ολοκληρωθείς. Η απατηλή προσδοκία
της τελειότητας που δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα άπιαστο όνειρο για την
ανθρώπινη φύση μας, εν τέλει.
Καταπιάνονται με ένα τόσο ευαίσθητο για τις γυναίκες θέμα, δημιουργώντας ένα βίντεο που παρουσιάζει τη γυναίκα ως υπαίτια για την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα, υπαίτια για την αδυναμία της να συλλάβει στα 40, υπαίτια που επέλεξε έναν άλλο δρόμο νεώτερη, υπαίτια που επέλεξε να σπουδάσει, να δουλέψει και να αφοσιωθεί στη καριέρα της και όχι στη δημιουργία οικογένειας.
Και αν υπάρχει κάποιος που σας πει ότι δε καταλάβατε καλά το νόημα της καμπάνιας σας παρακαλώ να τους παραπέμψετε στο κείμενο της πρόσκλησης.
Μία πιο προσεκτική ματιά στην επίσημη πρόσκληση των διοργανωτών αρκεί για να αντιληφθεί κάποιος πλήρως τη στόχευση του συνεδρίου, καθώς εκτός από την επίκληση «αφανισμού του έθνους μετά από τα 200 χρόνια από την επέτειο της επανάστασης», οι γυναίκες (και οι υποστηρικτικοί άνδρες) που έχουν επιλέξει ή είναι υπέρ της επιλογής διακοπή της κύησης, χαρακτηρίζονται ως «απογοητευμένοι φυγάδες» που δεν έχουν θέση στις συζητήσεις του συνεδρίου, ενώ γίνεται σαφής επίκληση στην επαναφορά της "πυρηνικής οικογένειας".
«Θα αναδειχθεί στις επιστημονικές διαλέξεις και συζητήσεις, η ανάγκη της επαγρύπνησης από την νεότητα, ακόμα και τη εφηβεία, για την προάσπιση της γονιμότητάς τους με τον σωστό οικογενειακό προγραμματισμό και με την επαναφορά του προτύπου δημιουργίας «πυρηνικής» οικογένειας ενωρίς, παράλληλα με την υλοποίηση των επαγγελματικών προσδοκιών, με την κατάκτηση της επιστημονικής καταξίωσης και αναγνώρισης, με τις δυσκολίες της ζωής, οικονομικές και κοινωνικές, και με τις ιδιαιτερότητες του κάθε ελεύθερου ανθρώπου που τον διαμορφώνουν ως ξεχωριστό μαχητή στην κοινωνία μας, όχι όμως μόνο του και απογοητευμένο φυγά για τις επιλογές του, ειδικά όταν είναι πια πολύ αργά (...) Προσδοκούμε η Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή να γίνει εργαλείο θεραπείας όσων νοσούν από την υπογονιμότητα και όχι όλων εκείνων που έφτασαν στην υπογονιμότητα από παράπλευρους δρόμους των επιλογών τους», τονίζει η επίσημη πρόσκληση.
Έχει πάει λάθος. Όλο είναι ένα λάθος.
Να σχολιάσουμε το σύνολο των ομιλητών; Να σχολιάσουμε το σύνολο των διοργανωτών; (Άντρες) γυναικολόγοι, παπάδες και (άντρες) υπουργοί έτοιμοι να μας μιλήσουν για τη μήτρα μας και τι επιλογές έχουμε ή μας έχουν μείνει να κάνουμε με τα ωάρια μας ή τα εναπομείναντα τέλος πάντων.
Τι έχει πάει λάθος;
Ότι είμαστε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία η οποία αποφεύγει συστηματικά να μιλάει για το σεξ. Κανένα μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία. Γονείς που αποφεύγουν να μιλάνε στα παιδιά τους για το σεξ, παιδιά που ντρέπονται ή φοβούνται να ρωτήσουν τους γονείς τους για το σεξ και έτσι έχουν δημιουργηθεί γενιές και γενιές ανθρώπων που μαθαίνουν τι είναι η σεξουαλική ζωή και υγεία μέσα από που αλλού; Απ το πορνό. Κανείς δεν μιλάει για την ικανοποίηση που μπορεί να προσφέρει μιας και αυτό θεωρείται αμαρτία(όντας και βαθιά θρησκευόμενη κοινωνία, κράτος και εκκλησία χεράκι-χεράκι), ενώ στη περίπτωση της γυναίκας από μικρή ηλικία τονίζεται η σημασία του να παραμείνει αγνή, το πότε θα το κάνει και με ποιον και εννοείται αυτός ο ποιος, καλό θα ήταν να είναι ο σύζυγος και μόνο.
Αν υπήρχε σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα ήξερες και θα ήξερα απ τα 13 μας ότι γεννιόμαστε με συγκεκριμένο αριθμό ωαρίων τα οποία θα έχουμε για όλη μας τη ζωή και αυτόν τον αριθμό αρχίζουμε να χάνουμε σταδιακά. Έτσι γύρω στα 20 κάτι σου θα μπορούσες να κάνεις μία απλή αιματολογική και να ξέρεις τι γίνεται στο σώμα σου, έχοντας την επιλογή να πάρεις όποια απόφαση επιθυμείς για το μέλλον. Εσύ. Εσύ ΚΑΙ μόνο.
Και επιστρέφω στο σημείο σχετικά με το πόσο θαρραλέα είναι η επιλογή να κάνεις ένα παιδί στην εποχή την οποία ζούμε. Κι όχι μόνο ένα και δυο και τρία να κάνεις και να κάνω. Όταν όμως έχεις τη στήριξη που χρειάζεσαι ΚΑΙ από το κράτος.
Μιας και τα 40 λοιπόν οριοθετούν σύμφωνα με τους "ειδήμονες" το τέλος της μητρότητας για μας, ας μας απαντήσουν πως να κάνεις ένα παιδί νωρίτερα όταν δεν εργάζεσαι ή αν εργάζεσαι, δεν αμείβεσαι όσο πρέπει και οριακά τα βγάζεις πέρα μόνος σου. Όταν δεν υπάρχουν πια επιδόματα στήριξης για γονείς και τα νέα μέλη της οικογένειας, όπως γίνονται τόσα χρόνια στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες που στηρίζουν μονογονεϊκές οικογένειες, άνεργους γονείς, ανήλικες μητέρες και συνολικά τους νέους γονείς. Αυτά στις σκανδιναβικές χώρες, όχι εδώ. Να πάτε εκεί.
Όταν αναγκάζεσαι να εργάζεσαι με τη κοιλιά στο στόμα γιατί δε μπορείς να φύγεις νωρίτερα(ειδικά στον ιδιωτικό τομέα) φοβούμενη ότι θα χάσεις την δουλειά σου. Όταν πρέπει να διαπραγματευτείς πόση άδεια θα πάρεις, όταν η πραγματικότητα είναι πως σε συνεντεύξεις μπορούν και ρωτάνε αν είμαστε μητέρες ή επιθυμούμε να γίνουμε στο άμεσο μέλλον και αν η προαγωγή σου κρίνεται ή όχι από μία εγκυμοσύνη.
Ελάχιστα ζευγάρια έχω γνωρίσει που στο κομμάτι αυτό δεν έχουν πει ότι ξέρεις θα το αφήσουμε λίγο ακόμα μέχρι να είμαστε πιο άνετοι οικονομικά. Το κράτος που βρίσκεται λοιπόν; Γιατί το μπαλάκι στη δική τους εξέδρα βρίσκεται.
Και αφού βάζουν όριο τα 40, να τους ενημερώσουμε εμείς οι γυναίκες που παρεμπιπτόντως απουσιάζουμε από το πλάνο τους ΠΛΗΡΩΣ, ότι η υπογονιμότητα αφορά και τα 20 και τα 30.
Γιατί;
Γιατί μπορεί να έχεις σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (and that's me!), γιατί μπορεί να έχεις ενδομητρίωση, να έχεις περάσει κάποιας μορφής καρκίνο, γιατί μπορεί να έχεις χρόνιο στρεςς το οποίο έχει δεκαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, απορυθμίζοντας το σώμα μας, τη ψυχή και το μυαλό σου.
Και γιατί μπορεί να περνάς οτιδήποτε άλλο το οποίο αφορά μόνο εσένα, τον σύντροφο σου και κανέναν άλλον και για το οποίο κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε κάνει να νιώθεις λίγη, ανίκανη ή ανολοκλήρωτη σαν άνθρωπος και σαν γυναίκα.
Και το θέμα της υπογονιμότητας δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Όπως είδα και σε ένα βίντεο νωρίτερα είναι 40% γυναικεία υπόθεση, 40% αντρική και 20% άγνωστες αιτίες.
Μιλάμε για ένα συνέδριο που ξαναλέω αφορά την υπογονιμότητα και έχει δημιουργηθεί και στηθεί εξ ολοκλήρου από άντρες, θα μιλήσουν άντρες γιατροί, παπάδες και άντρες υπουργοί. Αυτοί, όχι - και -γυναίκες επιστήμονες, γυναίκες ειδικοί και γενικότερα γυναίκες ή ζευγάρια που έχουν αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο πρόβλημα σε διαφορετικές ηλικίες, για διαφορετικές αιτίες και μπορούν να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια συνθήκη.
Λογικά σε αυτό το σημείο έχεις αντιληφθεί και εσύ ότι οι σκέψεις μου δεν έχουν καμία συνοχή αλλά είμαι τρομερά θυμωμένη αυτές τις μέρες.
Είμαι θυμωμένη, σχεδόν συνέχεια, αυτούς τους μήνες γιατί συνειδητοποίησα ότι ασχολούνται way too much με τις γυναίκες, ενώ εμείς δεν θέλουμε να ασχολείται κανείς μαζί μας. Ούτε για τα κιλά μας, ούτε για τις τρίχες μας, ούτε για τη κυτταρίτιδα μας, ούτε για τη μήτρα μας.
Ειλικρινά, απόλυτα, θυμωμένα. Μην ασχολείσαι μαζί μου.
Είτε λέγεσαι Λατινοπούλου, είτε λέγεσαι γυναικολόγος τάδε, υπουργός τάδε, Θύμιος από Καρδίτσα κλπ κλπ.
Ψάξε να βρεις μέσα σου γιατί σε απασχολεί η τρίχα μου, το ωάριο μου ή ακμή μου ή το μπούτι μου και θες τόσο πολύ να ασχολείσαι μαζί του.
Και επειδή είμαι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που δεν γνωρίζω αν θα καταφέρω να γίνω μητέρα εύκολα ή όχι και είναι κάτι που τώρα μπορεί να μη με απασχολεί αλλά στο μέλλον θα συμβεί, θεωρώ απάνθρωπο και ανήθικο να με βομβαρδίζουν με βίντεο και κείμενα τα οποία μόνο στόχο έχουν να με κάνουν να νιώσω ενοχές για τις επιλογές μου, τους στόχους μου και να μου δημιουργήσουν τριπλό και τετραπλό άγχος για ένα ζήτημα υγείας με το οποίο παλεύω 10 χρόνια τώρα να μάθω να συνυπάρχω.
Είναι απάνθρωπο να βρίσκεσαι συνέχεια στο μικροσκόπιο για το παραμικρό. Είναι απάνθρωπο ένα τόσο ευαίσθητο θέμα να το χειρίζονται με τέτοιο τρόπο. Κάνω εικόνα όλες αυτές τις γυναίκες που εκτιμώ και αγαπώ και ξέρω ότι τις απασχολεί ή προσπαθούν και τόσες άλλες που δεν γνωρίζω αλλά μπορώ να συναισθανθώ και δε βρίσκω άλλη λέξη απ το απάνθρωπο.
Τέτοιες σκέψεις και απόψεις ανήκουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Εκεί πρέπει να επιστρέψουν τώρα και για πάντα. Και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο συλλογικά και ανθρώπινα όπως έγινε από χθες και είχαμε αυτά τα αποτελέσματα σήμερα.
Να μεγαλώνουμε ελεύθερα, ανθρώπινα, να αλληλεπιδρούμε γνήσια και γενναιόδωρα, χωρίς το συνεχή φόβο της κριτικής και της αποτυχίας στα μάτια αυτών των τρομακτικών "άλλων".
Κουράστηκα να θυμώνω. Κουράστηκα να πρέπει να εξηγούμε τα αυτονόητα. Κουράστηκα με αυτή τη κοινωνία που κοιτάει τον εαυτό της στον καθρέφτη και δεν βλέπει τίποτα. Δε θυμώνει. Δε τολμά να αλλάξει.
Δεν μας αξίζει τόση σαπίλα. Δεν μας αξίζει τέτοια κοινωνία.
Ούτε σε μας, ούτε στα παιδιά μας.
Ιδέα - Σύνταξη: Εμμανουέλα Φασομυτάκη