Ήρθες…
σε τούτο το
χώμα, σε τούτη τη γη
τη μέρα εκείνη
που οι δικές σου Μοίρες
έμπλεκαν τα
ακροδάχτυλά τους στις κλωστές του δικού σου σύμπαντος,
του δικού σου
κόσμου.
Έφτασες…
δίχως δισάκι,
δίχως ορμήνιες
προσπαθώντας
να ξεμπλέξεις τα δικά σου ακροδάχτυλα
από την
πέργκολα των αγκαθιών των δικών σου –όμορφων ρόδων.
Εκείνων που
κάθε νύχτα γίνονταν το κουκούλι σου και σου ψιθύριζαν λόγια γλυκόπικρα.
Έφυγες…
ήσυχα και αργά
αφήνοντας πίσω
σου σκέψεις, σημάδια και ορμήνιες.
Δεν μίλησες,
μόνο σήκωσες το χέρι κι άφησες τα ακροδάχτυλά σου
Να
μεταμορφωθούν σε ρόδα.
Είπες αντίο
και χάθηκες, πέταξες μακριά.
Τα ρόδα
έμειναν
με μια θύμηση
μαζί…
Στο τέλος του δικού μου δρόμου θα βρω ξανά τη δική σου
αιώνια αρχή…
τη δική μας αιώνια ζωή.
Σύνταξη - Επιμέλεια: Τέρψη Φασομυτάκη