Το σχολείο μοιάζει να μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Σε ένα ράφι του για την ακρίβεια, αφού η αλήθεια είναι (ας μην κρυβόμαστε πια), το σχολείο έχει χάσει τον ρόλο του χρόνια τώρα.
Η πραγματικότητα του και ό,τι την απαρτίζει μοιάζει περισσότερο με το τρενάκι του λούνα παρκ που ανεβοκατεβαίνει σαν λυσσασμένο φέροντας πάνω του παιδιά, γονείς, καθηγητές με το καθορισμένο τέλος της διαδρομής να τους αφήνει όλους με το ίδιο αίσθημα αναγούλας. Για όσα ήδη πέρασαν πάνω του και για όσα πρόκειται να ξαναζήσουν στην επόμενη βόλτα μαζί του.
Τρενάκι - Επιβάτες..σημειώσατε 1.
Νομίζω ότι το τρενάκι της σχολικής πραγματικότητας, κατ' επέκταση αυτό το καλοστημένο παιχνίδι που οδηγός του είναι το Υπουργείο Παιδείας, αντικατοπτρίζει κατά πολύ την καθημερινότητα. Μόνο που σε αυτή τη τελευταία διαδρομή ο προσανατολισμός του οχήματος είναι κάθετος, κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τα κάτω..προς τον πάτο.
Ο ρόλος ο δικός μου; Μάλλον να σώσω ό,τι σώζεται! Μια καθηγήτρια ιδιωτικού τομέα που αναρωτιέται μονίμως, τι συμβαίνει στον κόσμο του δημοσίου και που μένει έκπληκτη με τη κατάσταση στη covid-εποχή.
Δε χρειάζονται κραυγές αγωνίας και αγανάκτησης για το πως ορισμένοι συνάδελφοι του δημοσίου διαχειρίζονται τους μαθητές και το εκπαιδευτικό υλικό στη προκειμένη φάση. Μιας και αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο στη ζωή όλων μας, η εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολο της, κάνει την ίδια, κοινή προσπάθεια.
Τον δικό της αγώνα δρόμου, τη δική της σκυταλοδρομία, με τους πρωινούς καθηγητές να δίνουν τη σκυτάλη στους απογευματινούς και όλοι μαζί προσπαθούν να κάνουν το έδαφος πρόσφορο, για όλα εκείνα τα αγόρια και κορίτσια που προσπαθούν να πετύχουν κάτι, να ανέβουν το πρώτο απ τα πολλά σκαλοπάτια της δικής τους ζωής.
Την ίδια ώρα όμως κάπου αλλού, κάποιοι μοιάζει να στήνουν όλο και μεγαλύτερα εμπόδια σε αυτή την σκυταλοδρομία και να χειρίζονται τη κατάσταση με τον πλέον ακατάλληλο τρόπο.
Πίσω στο 2020 λοιπόν...
Μία Τρίτη του Μαρτίου τα σχολεία κλείνουν ( οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι κρίσιμες) και κάπου εκεί ο χρόνος παγώνει. Είναι σαν να έχουμε μείνει σε εκείνον τον Μάρτη, μολονότι έχει συμπληρωθεί ένας ολόκληρος χρόνος. Η κούραση τεράστια και τα προβλήματα αμέτρητα.
Θα έλεγε κανείς ότι διακρίνει μια υπερβολή στη παραπάνω πρόταση. Κι όμως είναι καθρέφτης κάθε λεπτού της ζωής μας. Από τότε, μέχρι και σήμερα.
Σαν να μη μεσολάβησε ποτέ το καλοκαίρι, έστω εκείνος ο 1 μήνας και κάτι..μέχρι να "αυτοπεριοριστούμε" ξανά στον μικρόκοσμο μας.
Ο Μάρτης λοιπόν του 2020 γίνεται Μάρτης του 2021. Όταν μας έκλεισαν για πρώτη φορά, ήταν ο πρώτος μήνας της Άνοιξης και τα κρούσματα το 1/3 των σημερινών, ίσως και λιγότερα. Από τότε μεσολάβησαν πολλά ακόμα ανοίγματα, άλλα καλοκαιρινά, άλλα χειμερινά, άλλα "έξυπνα" και φτάνουμε στο σήμερα. Ένα "πιλοτικό άνοιγμα" στον πρώτο μήνα της Άνοιξης.
Κι όπως βλέπει κανείς τα λουλουδάκια να ανθίζουν σε αυτή την αναγέννηση της φύσης, έτσι ανθίζουν και οι διασωληνωμένοι. Συγχωρέστε μου αυτόν τον παραλληλισμό, είναι όμως εικόνες που κάνουν την άνοιξη να μοιάζει με χειμώνα και τούμπαλιν.
Ωστόσο η Νίκη μας (αυτό το κορίτσι) ετοιμάζει την επιστροφή όλων μας στη "κανονικότητα".
[ Ευτυχώς βγήκαν τα self tests που δεν είναι τα σωστά self tests αλλά θα μοιάζουν με αυτά και τώρα έτοιμοι να ανοίξουμε τα σκολειά ]
Η κ. Νίκη λοιπόν εμφανίζεται ξανά υπέρμαχος του "Σχολεία Ανοικτά", χαρακτηρίζοντας τη κίνηση ως προτεραιότητα της κυβέρνησης, με τη λέξη ενίσχυση να παραμένει άγνωστη και στον κλάδο της Παιδείας.
Συμπλέοντας μαζί με τη κυβέρνηση, σε στραβό γιαλό,αποφασίζουν το άνοιγμα αγνοώντας τα επιδημιολογικά δεδομένα, με τις αποτυχίες να ακολουθούν η μία την άλλη...ποιος ξεχνάει τις μάσκες τέντες και τα εξαίρετα στρουμφοπαγουρίνα (;)
Στο ίδιο έργο θεατές - Ξανά!
Ο επίλογος αυτών των ίσως ( σίγουρα) άναρχων σκέψεων θέλει περισσότερο να προβληματίσει. Δε λειτουργεί ανακεφαλαιωτικά όπως θα τρέχαμε να υπενθυμίσουμε σε όλους εκείνους τους υποψηφίους των τριτοβάθμιων σχολών κι αυτή τη δύσκολη χρονιά.
Η κατάσταση, δυστυχώς, έχει εκτροχιαστεί. Τα ερωτήματα πολλά!
Πόσο εφικτή είναι η επιστροφή στη "κανονικότητα" όταν τίποτα δε τη θυμίζει; Ούτε καν τη πλησιάζει; Υπάρχει άραγε εγχειρίδιο "κανονικότητας" ;
Ακυβέρνητη πολιτεία. Με επιμέλεια επιβεβαιώνουν την ανικανότητά τους, καθημερινά. Πιόνια, σε ένα παιχνίδι χαμένο (;)
Πολίτης, εκπαιδευτικός, άνθρωπος σε απόγνωση...
Ιδέα - Σύνταξη: Τέρψη Φασομυτάκη
Επιμέλεια: Εμμανουέλα Φασομυτάκη