Ξημερώνει
2020.
«ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΟ ‘19», έστελνα
στους φίλους μου αντί για γλυκούτσικες, γκλιτεράτες ευχές. Κρίνοντας, βέβαια,
τώρα τα πράγματα, μάλλον η βρισιά μου ήταν μία δίχως προηγούμενο τραγική
ειρωνεία, μιας και δεν ήξερα ότι μέσα στο 2020 θα ερχόμουν αντιμέτωπη με τον
μεγαλύτερο και κρυφό μου φόβο.
Ναι, το ‘19 για εμένα ήταν μία χρονιά
με δυσάρεστες συνειδητοποιήσεις και πολλές δυσκολίες παντός τύπου. «Έλα, έλα,
σώπα, γλυκιέ μου εαυτέ! Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιάααα και
του χωρισμού ο πόνος ας κοιμάται στην καρδιά!». Μόνο που στην περίπτωση μου, ο
πόνος ξύπνησε και ήταν πεινασμένος. Πεινούσε για ψυχή, πεινούσε για καρδιά,
πεινούσε για μυαλό. Έτσι, κάπου τον Απρίλη ξεκίνησε το σώμα και η ψυχή μου να
τον τρέφει με ό, τι πολυτιμότερο είχα. Την ψυχική μου ισορροπία. Θέλεις παιδικό μου τραύμα, εφιάλτες; ΠΑΡ’ ΤΟΥΣ. Θέλεις, τραύμα μου, να ξεπετάγεσαι σε
άσχετες στιγμές μέσα στη μέρα και να με κάνεις να κλαίω μέχρι να εξαντληθώ, σα
να έχω κολυμπήσει από τη μια μεριά του Ατλαντικού μέχρι την άλλη; ΤΟ ‘ΧΩ!
Θέλεις κρίσεις πανικού; ΕΥΚΟΛΟ!
Η κατάσταση είχε γίνει ανυπόφορη.
Θυμάμαι ημέρες που τα δάκρυα έτρεχαν χωρίς καμία προσπάθεια. Ξάπλωνα ανάσκελα,
κοιτούσα το ταβάνι και τα άκουγα «τίκι (ΜΠΟΥΜ), τίκι (ΜΠΟΥΜ), τίκι (ΜΠΟΥΜ),
τίκι (ΜΠΟΥΜ)» στο μαξιλάρι. Μια από το δεξί μάτι, μια από το αριστερό, μα πιο
συχνά έπεφταν ταυτόχρονα. Τικ, τακ, τικ, τακ. Ο χρόνος τελειώνει. Τικ, τακ,
τικ, τακ. Καλά θα μιλήσω σε κάποια φίλη.
«Ρε συ, Μ., το και το, χάλια σου
λέω, και αυτό και αυτό. (…) Δεν έχω
ξαναπεράσει κάτι αντίστοιχο. Μπλα, μπλα, μπλα και πώς στο διάολο το θυμήθηκα
μετά από τόσα χρόνια; (Απώθηση has entered the chat).
Όχι ρε, τι να έρθω να κάνω; It’s a shitty day!
(…) Κλαίω από το πρωί. (…) Σ’ ευχαριστώ και σ’ αγαπώ.»
Η ψυχή μου δε σώπαινε. Η φουρτούνα
συνεχιζόταν και πάντα κατάφερνε να ξεχειλίζει από τα μάτια μου. Τικ, τακ, τικ,
τακ. Κάνε κάτι, δεν είσαι καλά. Τικ, τακ, τικ, τακ. Όλο το μπαλώνεις. Τικ, τακ,
τικ, τακ. Πάμε σε ψυχολόγο;
Ναι, δεν ήταν εύκολη απόφαση. Ναι,
φοβόμουν τι θα αντιμετώπιζα, τι θα σκαλίζαμε μαζί, τι θα συνειδητοποιούσα. Ναι,
το ανέβαλα αρκετές φορές. Πήρα μια μέρα ξαφνικά; Ναι. Ήταν το καλύτερο δώρο που
έχω κάνει στον εαυτό μου; ΝΑΙ.
Πηγαίνω. Μιλάω. Ξεσπάω. Μου μιλάει.
Ξαναπηγαίνω. Ξαναμιλάω. Ξαναξεσπάω. Μου
ξαναμιλάει.
«Κ. μου; Καταλαβαίνεις ότι βιώνεις
μετατραυματικό στρες; Καταλαβαίνεις ότι όποτε πάμε να αγγίξουμε το τραύμα
κοιτάς την πόρτα; Το μυαλό σου προσπαθεί να σε κάνει να φύγεις. Δε θέλει να
πονέσεις.»
…
…
…
Όπου τελίτσες, βάλε σοκ.
Μισό λεπτό! Θέλω να συμβουλευτώ το
επιστημονικό γκουγκλ:
Εφιάλτες; Τσεκ. Αναβίωση του τραύματος
μέσω παρεμβατικών σκέψεων; Τσεκ. Ελλειμματική προσοχή; Τσεκ. Ασθενής μνήμη;
Τσεκ. Μειωμένη αυτοεκτίμηση; Τσεκ.
Καλέ, έχει δίκιο.
Δηλαδή, εγώ τώρα έχω μετατραυματικό
στρες; Μία ψυχική διαταραχή σα να λέμε. Δηλαδή, το άτομο που το ρωτούσαν πώς μπορεί
να χαμογελάει συνέχεια (καλές μου αμυνούλες) και να είναι μέσα στην ενέργεια,
δεν έχει απλά μια παροδική θλίψη, έχει μετατραυματικό στρες; Δηλαδή, έχει
νοσήσει η ψυχή του, όπως νοσεί το στομάχι, ο οισοφάγος, το πάγκρεας; Με
συγκεκριμένα συμπτώματα σαν οποιαδήποτε άλλη ασθένεια;
…
…
…
Έτσι, πορεύομαι από τότε. Με πολλές
τελίτσες, που αντικατέστησαν τα ερωτηματικά μου. Πιστή στο ραντεβού μου κάθε
εβδομάδα, μαζί με την ψυχολόγο ανακαλύπτω όλο και περισσότερο τον εαυτό μου.
Αυτόν που με κρατάει ζωντανή τόσα χρόνια. Αυτόν που κατέβαλλε κάθε προσπάθεια
να με προστατεύσει. Μπορεί να μην τα κατάφερε μέχρι το τέλος, όμως, μάλλον είχε
έρθει η στιγμή να απαλύνω τον υποσυνείδητο μέχρι τότε πόνο που κουβαλούσα σαν
ογκόλιθο μέσα μου. Γιατί πόνος που δε μοιράζεται βαραίνει με τα χρόνια και
αντικαθιστά την ίδια σου την προσωπικότητα. Γίνεσαι το τραύμα. Τώρα, μπορώ να
πω με σιγουριά ότι το παιδικό μου τραύμα δεν έχει πια τη μορφή μου. Ήταν πάντα
εκεί και έσκαβε βίαια την ψυχή μου. Τώρα,πια, το έχω φέρει στην επιφάνεια. Το έχω
απέναντι μου μα και δίπλα μου. Βαδίζω μαζί του χέρι χέρι, το πολεμάω θαρραλέα, μέχρις ότου του αφήσω το χέρι; Μου αφήσει το χέρι; Ποιος ξέρει..αρκεί, να πάρουμε χωριστούς δρόμους.
Να μιλάτε, μικρά και μεγάλα παιδιά.
Ιδέα - Σύνταξη: Κ. Τ.
Επιμέλεια: Εμμανουέλα Φασομυτάκη