18/9/2021
Παύλος Φύσσας; ΠΑΡΩΝ.
8 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου, βρισκόμαστε στη πρώτη επέτειο με τα στελέχη της Χρυσής Αυγής στη φυλακή και ολόκληρο το ναζιστικό μόρφωμα χαρακτηρισμένο - καταδικασμένο ως εγκληματική οργάνωση.
Δύσκολο να βρεις τα λόγια όταν έχεις να μιλήσεις για μια επέτειο θανάτου. Κάθε χρόνο και πιο δύσκολο.
Φέτος, έχοντας μεσολαβήσει η ιστορική 8η Οκτωβρίου του 2020 μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως όταν γεννήθηκε ο Παύλος, γεννήθηκε ο Σεπτέμβρης. Όταν έφυγε απ' τη ζωή, θέριεψε.
Εξακολουθώ όμως και σήμερα, όπως και κάθε χρόνο, να σκέφτομαι τη μητέρα του. Τη Μάγδα, τη Μάγδα μας.
Μια τέτοια απώλεια, όπως και κάθε σημαντική απώλεια στη ζωή μας, αλλοιώνει τον χρόνο. Τον συμπυκνώνει, τον θολώνει, τον παγώνει. Για εμάς 8 χρόνια, για εκείνη 8 μήνες, 8 μέρες, 8 ώρες, 8 λεπτά ίσως να έχουν περάσει απ' όταν ο Παύλος έβαλε για τελευταία φορά τα κλειδιά του στην πόρτα της.
Η Μάγδα, η Μάνα όλων μας. Η Μάνα που άθελά της, έγινε σύμβολο. Όχι μόνο του Αντιφασιστικού αγώνα αλλά και σύμβολο Δύναμης, Υπομονής, Αξιοπρέπειας.
Η Μάνα που με τη κραυγή της μας συγκλόνισε όλους. "Τα κατάφερες γιε μου, γιε μου" φώναζε λίγα δευτερόλεπτα μετά την απόφαση με μια κραυγή που θα μας στοιχειώνει για πάντα. Θα τους στοιχειώνει για πάντα.
Εμείς, οι μέλισσες, απέναντι απ' τους λύκους. Πάντα οι μέλισσες. Πάντα με τις μέλισσες.
Όρθιος σε δημόσια θέα ο Παύλος μέσα σε 4 λεπτά κατέδειξε τον δολοφόνο του και από εκεί ξεκίνησε η αρχή του τέλους για τη Χρυσή Αυγή.
8 χρόνια αγώνων ακολούθησαν, μέσα σε δικαστικές αίθουσες, σε χώρους εργασίας, στις γειτονιές μας, στους δρόμους μας, ακόμα και στις παρέες μας. Για όλους εμάς η απόφαση αυτή δεν ήταν απλώς μία τυπική επιβεβαίωση ή το επιστέγασμα των προσπαθειών όσων έδιναν και δίνουν για χρόνια τον αντιφασιστικό αγώνα, αλλά μία δικαίωση,μια ανακούφιση. Δικαίωση για όλα τα θύματα των νεοναζί που επί χρόνια τους έβλεπαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να απολαμβάνουν τα βουλευτικά τους προνόμια και να φτύνουν το ναζιστικό τους δηλητήριο από το βήμα της βουλής.
Ήταν μία νίκη, ιστορική. Απέναντι σε ένα τέρας που θρέφεται από το ίδιο σύστημα που το απορρίπτει με ρητορικά σχήματα.
Μία νίκη προσωπική. Του Παύλου Φύσσα. Που έδωσε τη ζωή του για να σκοτώσει τον φόβο του, όπως είχε πει και η Μάγδα.
Εκείνη η μέρα στο Εφετείο, ήταν μια στιγμή ιστορική.
Από την Αθήνα μέχρι την Κρήτη οι συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν είχαν την ίδια ενότητα που είχαν και οι πορείες του 2008 για τον Αλέξη. Ενότητα, που δεν έχω ξαναζήσει και δε ξέρω αν θα ξαναζήσω ποτέ. Δύσκολα έβρισκες και βρίσκεις λέξεις που να μπορούν να περιγράψουν τα συναισθήματα εκείνης της ημέρας. Μπορούν όμως να αποτελέσουν αφορμή για νέα ποιήματα, στίχους και κείμενα. Αφορμή για δημιουργία. Αφορμή να χτίσουμε έναν άλλο κόσμο, έναν καινούργιο κόσμο. Έναν κόσμο όπως εκείνος για τον οποίο πάλευε ο Παύλος. Έναν κόσμο γεμάτο αλληλεγγύη, αγάπη, αποδοχή και αγώνα.
Η δίκαιη απόφαση του περασμένου Οκτώβρη, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έκλεισε και δε θα κλείσει για πάντα αυτό το κεφάλαιο. Θα μπει απλά μία άνω τελεία. Γιατί ο αγώνας απέναντι στον φασισμό είναι και θα είναι καθημερινός. Σε έναν κόσμο, σε μία χώρα,που δε μαθαίνει από το παρελθόν της, από την ιστορία της, από τα ίδια της τα λάθη.
Γιατί; Γιατί σήμερα επίγονοι των ναζί βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις, υπουργοί βεβαίως βεβάιως. Σήμερα εκείνοι που μιλούσαν για "σοβαρή χρυσή αυγή" και έβλεπαν ένα ανθρώπινο ράκος στο πρόσωπο του δολοφόνου, σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι δεν διστάζουν να βάλουν στο στόχαστρό τους ακόμη και παιδιά. Για να ψαρέψουν τις ψήφους όσων ορφάνεψαν μετά τη καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης.
Τι κι αν τα τέρατα άλλαξαν μορφή. Oι αιτίες που τροφοδοτούν τον ναζισμό δεν έχουν εκλείψει και θεριεύουν όταν βρίσκουν ανοχή και στήριξη.
Η θυσία του Παύλου και η νίκη του θα δείχνουν πάντα τον δρόμο, σε εμάς και στις επόμενες γενιές. Η νίκη αυτή θα μας υπενθυμίζει για πάντα το χρέος μας. Απέναντι στον Παύλο, στους δικούς του ανθρώπους και απέναντι στους εαυτούς μας.
"Δεν υπάρχουν γενναίοι, υπάρχουν μόνο αυτοί που δέχονται να πηγαίνουν χέρι χέρι με τον φόβο".
Σε ευχαριστούμε Παύλο.
Σε ευχαριστούμε Μάγδα.
Εμείς οι μέλισσες, που θα είμαστε εκεί, όταν, όποτε και για όσο χρειαστεί. Και θα νικάμε, ξανά και ξανά.
Για σένα Παύλο, σιγά μη φοβηθώ!
Ιδέα - Σύνταξη: Εμμανουέλα Φασομυτάκη