6 Δεκεμβρίου του 2008.
17 χρονών τότε. Παραδόξως, μπορώ να θυμηθώ που βρισκόμουν εκείνο το βράδυ και ας έχουν περάσει 10 χρόνια.
Εγώ και η παρέα μου βαδίζαμε στα Λιοντάρια, το πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Λίγο πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας για το σπίτι ξαφνικά μία αναστάτωση. Οθόνες να ανοίγουν η μία μετά την άλλη και η ένταση τους να ανεβαίνει μαζί με τις κραυγές του κόσμου. Και ύστερα ήρθαν οι ερωτήσεις...Τι συνέβη, που, ποιος; Κόσμος αναστατωμένος με το βλέμμα καρφωμένο στις οθόνες και τα πρώτα συμπεράσματα περί ληστείας ή τσακωμού αρχίζουν να ακούγονται. Η αλήθεια όμως δεν άργησε να μαθευτεί. Το πλήθος κόσμου που άρχισε να κατεβαίνει τη πλατεία και η εισβολή τους στο παράρτημα της Αστυνομίας διέλυσαν στη στιγμή την όποια υπόθεση.
Αλέξης, μπάτσος, όπλο, ψαχνό. Μόλις τέσσερις λέξεις χρειάστηκαν για να γκρεμίσουν τον εφηβικό (δικό μας) κόσμο και την "κανονικότητα" της ελληνικής κοινωνίας.
Παραποιημένα βίντεο και έκτακτα δελτία με δήθεν προφάσεις και πορίσματα δεν μπόρεσαν να αγγίξουν την αλήθεια, εκείνη που ο Νίκος Ρωμανός ο φίλος του Αλέξη είδε να σβήνει μαζί με τον φίλο του στη διασταύρωση των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου εκείνο το βράδυ.
Δολοφονία. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ένα παιδί 15 χρονών φεύγει από τη ζωή από το όπλο του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα. Δύο βολές. Η μία καρφώθηκε στη καρδιά του Αλέξη προκαλώντας τον θάνατο του, ακαριαία.
Μετά όλα έγιναν γρήγορα.
Θυμάμαι την επιστροφή στο σπίτι. Το μούδιασμα, την αγωνία, τον φόβο που σταδιακά γινόταν θυμός και δύναμη. Το SMS για συλλογικές πορείες την επομένη και κλείσιμο όλων των σχολείων. Θυμάμαι την επόμενη μέρα στο σχολείο. Λίγες συζητήσεις, περισσότερη οργάνωση και λίγο αργότερα στους δρόμους.
Θυμάμαι την πορεία της Τρίτης, πιο πολύ απ όλες. Την τεράστια και εκκωφαντική εκείνη πορεία και ας μην μιλούσε κανείς πάρα μόνο για να πει "Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη".
Ξεκινήσαμε μαθητές με φοιτητές και όσο προχωρούσαμε το ποτάμι του κόσμου όλο και μεγάλωνε. Από γονείς, εργαζομένους, περαστικούς που ανταμώναμε τυχαία ή μη. Βαδίζαμε στον ίδιο δρόμο, το βήμα μας αργό μα στιβαρό, η σιωπή μας εκκωφαντική, τα μάτια μας βουρκωμένα μα φλύαρα για όλα εκείνα που το στομάχι, η καρδιά, και η ψυχή μας δεν άντεχαν. Και τα λόγια έβγαιναν μόνο όταν η στιγμή το απαιτούσε και "βρίσκαν στο ψαχνό". Το δικό μας, του περαστικού και όλων εκείνων που ο Αλέξης θα μπορούσε να είναι γιος, αδελφός, φίλος και συμμαθητής τους.
Το ίδιο αίσθημα αγανάκτησης, θλίψης, επιθυμίας για δικαίωση μας ένωσε σε εκείνους τους δρόμους. Εκείνο το αίσθημα που 10 χρόνια μετά αδυνατώ να βρω λόγια να το περιγράψω και - ίσως- ξέρω ότι δύσκολα θα ξανανιώσω. Εγώ και όσοι τότε βρέθηκαν για πρώτη φορά ίσως, σε πορεία.
Δέκα και πλέον χρόνια έχουν περάσει από τότε. Αυθόρμητα κατεβήκαμε, αυθόρμητα ενωθήκαμε. Πριν την έκρηξη, την καταιγίδα, υπάρχει η ηρεμία. Έτσι δε λένε; Δέκα χρόνια. Δεν μας άλλαξαν μόνο, μας μορφοποίησαν σε αυτό που είμαστε σήμερα. Εμένα και τη γενιά μου.
Η γενιά του Αλέξη. Μία γενιά που "ξύπνησε" βίαια. Μία γενιά που μεγάλωσε απότομα. "Ο θρήνος μίας άγουρης νεολαίας που ξύπνησε τη χώρα από τον μεγάλο ύπνο". Και όμως το φοράω σαν παράσημο.
2021. Εγώ βαδίζω στα 30 και ο Αλέξης θα με έφτανε για λίγο. Εγώ μεγάλωσα ενώ εκείνος έμεινε για πάντα 15. Μεσολάβησαν τόσα, ακόμα πιο σκληρά γεγονότα και σχεδόν για τίποτα απ αυτά δεν ήρθε αυτή η πολυπόθητη δικαίωση.
Ο Αλέξης θα μείνει για πάντα 15.
Και εκείνος ο Δεκέμβρης, όπως πολλές φορές ακούσαμε ή διαβάσαμε δεν ήταν η απάντηση, αλλά η ερώτηση. Μία ερώτηση που 13 χρόνια μετά περιμένει και θα περιμένει καρτερικά την απάντηση της και στο μέλλον.
Ο Δεκέμβρης εκείνος υπάρχει και θα υπάρχει στις ζωές μας ως ένας αυστηρός δάσκαλος. Θα είναι εδώ να μας υπενθυμίζει το μάθημα του, βάζοντας μας το ίδιο τεστ ξανά και ξανά, έως ότου το απαντήσουμε. Όχι τόσο σωστά, όσο συλλογικά.
Ο Δεκέμβρης εκείνος είχε πολύ σκοτάδι. Είχε όμως και φως.
13 χρόνια μετά συγκινούμαι,ακόμα,πολύ. Ίσως πιο πολύ από τότε.
Με το μνημείο του. Που γεμίζει λουλούδια, κεράκια, ραβασάκια, ζωγραφιές.
Με τους γονείς,που κάποιοι απ αυτούς,παιδιά τότε, ίσως και να βάδισαν εκείνους τους δρόμους. Και τώρα, αγκαλιά με τα δικά τους παιδιά, τους συστήνουν έναν καινούργιο φίλο.
Με τα λουλούδια που γαντζώνονται στα δέντρα.
Με τα πανό που σε καλούν να κοιτάξεις ψηλά. Και σιωπηλά, προσωπικά και βουρκωμένα ίσως να ψελλίσεις, "Αλέξη, αυτές οι μέρες είναι ακόμα δικές σου".
Η εξέγερση που μας σημάδεψε εκτυλίχθηκε κάτω από φώτα που φωτίζουν κίτρινα και χλωμά τους πεζόδρομους των Εξαρχείων. Φώτα ψυχρά, που κάνουν όμως την πόλη οικεία.
Επιτρέπουν σε σένα και σ' αυτόν που την περπατά να γυρίζει με ευκολία πίσω στον χρόνο. Ο δρόμος που περπατάς σήμερα ήταν ο ίδιος που περπατούσε τότε ο Αλέξης. Είναι ο ίδιος που έτρεξαν πάνω του χιλιάδες ζητώντας δικαίωση.
Ο Δεκέμβρης είχε πολύ σκοτάδι, ναι.
Έχει όμως εδώ και 13 χρόνια το φως και τη ζεστασιά μιας φλόγας που καίει ακόμη.
Αλέξη, είσαι παρών.
6/12/2021
Ιδέα - Σύνταξη: Εμμανουέλα Φ.