Γεννηθήκατε πριν από έναν ολόκληρο χρόνο. Μέσα σε μία ατέλειωτη καραντίνα που για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν άφησα πίσω μου ή απλά κάνω διαλείμματα απ αυτή.
Όταν όλα θολώνουν, αγχώνουν, θυμώνουν, στεναχωρούν ήσουν το καταφύγιο μου. Παρελθοντικός χρόνος; Ναι. Γιατί έχω να σε επισκεφθώ καιρό. Δεν μπορούσα να θυμηθώ ούτε τον κωδικό πρόσβασης μου σε σένα. Για να είμαι ειλικρινής, έχω ξεχάσει τους κωδικούς πρόσβασης μου στα πάντα.
Ειλικρινής. Ναι, εδώ μπορώ να είμαι.
"Λανθασμένος κωδικός πρόσβασης".
"Λάθος χρήστης".
"Δοκιμάστε ξανά".
"Μήπως δεν είστε εσείς αυτός ο χρήστης";
Καλή ερώτηση blogger αγάπη μου.
Προσπάθεια 3η. Αν δεν πάρει και αυτό, τα παρατάω.
Όχι και σ αυτό, απαντάει ο λάθος χρήστης μέσα μου.
Ο σωστός βγαίνει στην επιφάνεια, εισέρχεται θριαμβευτικά στο κυβερνοχώρο σου και παρατηρεί.
Αναρτήσεις δημοσιευμένες, αδημοσίευτες και μισοτελειωμένες.
Τις προσπερνάω όλες. "Νέα ανάρτηση"; ειρωνικά ρωτάει ο λάθος χρήστης μέσα μου.
Για να είμαι πάλι εδώ του απαντώ, ξέρω ότι κάτι με τρώει, κάτι με προβληματίζει, κάτι με αγχώνει.
Δεν ξέρω.
Γράφω πολύ περισσότερο όταν δεν είμαι καλά, γράφω πολύ λιγότερο όταν είμαι και δε γράφω καθόλου όταν δεν ξέρω πως είμαι.
Αν μετρήσεις τους μήνες απ την τελευταία μου ανάρτηση...guilty.
Πάμε πάλι.
Αγαπημένες μου Lέξειs,
είμαι πάλι εδώ.
Δεν ήμουν λάθος χρήστης, ήμουν άλλος χρήστης.
Άλλαξα και αλλάζω.
Βρήκα την πρόσβαση μου σε σένα, εξακολουθώ να μη βρίσκω την πρόσβαση μου στον κόσμο.
Η πανδημία θεώρησα ότι ήταν ίσως το χειρότερο που μπορούσε να μας βρει, διαψεύστηκα πανηγυρικά.
2022 και πόλεμος. Δίπλα μας, στη γειτονιά μας. Δεν είναι ο πρώτος. Δίπλα μας, στη γειτονιά μας, τόσοι άλλοι πόλεμοι. Εκατομμύρια πρόσφυγες με βάρκες φτάσαν και φτάνουν (;) στα νησιά μας. Μανάδες, παιδιά, άλλοι τα κατάφεραν, άλλοι όχι. Μεσόγειος, νεκροταφείο ψυχών.
Σήμερα, εκατομμύρια νέοι πρόσφυγες αναζητούν ασφάλεια στις χώρες μας. "Αληθινοί", "ευρωπαίοι" πρόσφυγες, όχι σαν τους άλλους, τους ψεύτικους. Αηδιάζω. Χαμηλώνω τη φωνή, κλείνω την τιβί.
Ο κόσμος. Εγώ στον κόσμο. Εγώ στην Ελλάδα.
Νιώθω ξένη. Νιώθω τον πρόσφυγα. Μπορώ να γίνω,ναι. Ανά πάσα στιγμή. Αν κάτι διδάσκει ο κόσμος αυτή τη στιγμή,ναι, είναι αυτό.
Εγώ στον κόσμο.
Εγώ εδώ. Ξένη στην ίδια μου τη χώρα. Συναισθάνομαι, σχεδόν τα πάντα και τους πάντες. Εσένα Ελλάδα μου, όχι.
Δεν μπορώ, δεν θέλω; Πάλι δεν ξέρω.
10 χρόνια τώρα προσπαθώ να ενταχθώ σαν πρόσφυγας, στην ίδια μου την χώρα.
Να συνηθίσω, να καταλάβω, να σε νιώσω σπίτι μου, να πιστέψω ότι είμαι σπίτι μου, να νιώσω ικανοποιημένη, να μην ζητάω άλλα, να βολευτώ, να το βουλώσω. Δεν τα καταφέρνω. Θα τα καταφέρω; Όσο κι αν κοιτάω γύρω μου, δε βλέπω μέλλον. Δε βλέπω αύριο. Δε με βλέπω εδώ. Δε με φαντάζομαι εδώ. Ακριβώς την ίδια στιγμή που είμαι παντού. Μέσα σε αυτή τη σουρεάλ πραγματικότητα, στη δυσκολία κατάποσης, εύρεσης νοήματος, μέσα σε όλα όσα με κάνουν να νιώθω ξένη.
Κι όμως, νιώθω κάπως εντάξει.
Γιατί; Γιατί αν κάτι με δίδαξαν αυτά τα δύο σουρεάλ χρόνια σ αυτή την υγρή γαλάζια μπάλα που στέκεται στη μέση του πουθενά, είναι πως η ζωή (μου + σου) δεν χρειάζεται να είναι ένας διαρκής αγώνας. Δεν χρειάζεται να παλεύω κάθε μέρα να αποδείξω κάτι. Ούτε σε μένα, ούτε σε κανέναν τρομακτικό άλλον.
Και δεν χρειάζεται να νιώθω ενοχή:
Όταν ο ήλιος τρυπώνει στο δωμάτιο και νιώθω την Άνοιξη να πλησιάζει, όταν οι πράσινοι συγκάτοικοι μου, μου χαμογελούν κάθε που τους δροσίζω τα φύλλα, όταν θα βρω ένα κομμάτι που μ αρέσει, όταν θα κινήσω τα σόσιαλ, όταν θα κλείσω τα πρώτα post covid εισιτήρια μου στο άγνωστο, όταν θα κανονίσω τι θα κάνω το καλοκαίρι. Όταν θα αγχωθώ, θα στεναχωρηθώ ή θα χαρώ με αυτά τα μικρά και μεγάλα, σημαντικά και ασήμαντα δικά μου.
Γιατί μόνο έτσι κόσμε μου μπορώ να βρω τη πρόσβαση μου σε σένα. Τον μεγάλο, τρομακτικό, κόσμο. Ή τουλάχιστον θα μπορούσα. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω.
Δεν μπορώ να σε αλλάξω κόσμε. Μπορώ να αλλάξω εμένα. Μα εγώ δεν είμαι ο κόσμος;
Δεν μπορώ να σου φέρω την ειρήνη, μπορώ όμως ίσως να την φέρω στον δικό μου, μικρόκοσμο.
Ναι, να κάνω ειρήνη με τον εαυτό μου.
Και όταν δεν καταφέρνω να σε αλλάξω κόσμε, να μη με πειράζει. Έχω μάθει και μαθαίνω να με κοιτάω στον καθρέφτη, να μου μιλάω ευγενικά και να με συγχωρώ. Που δεν μπορώ και δεν θα μπορέσω να τα κάνω όλα σωστά. Να τα διορθώσω ή να τ αλλάξω. Να σε αλλάξω.
Μαθαίνω να με αγαπώ όπως κάνω και με όσους αγαπώ.
Εύχομαι και για σένα το ίδιο.
Αγαπημένες μου Lέξειs,
είμαι πάλι εδώ.
Δεν είμαι ο λάθος χρήστης.
Είμαι Εγώ.
Ιδέα - Σύνταξη: Εμμανουέλα Φ.