Μήπως κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος; Αν κάτι συνοψίζει τις σκέψεις μου γύρω απ'την εφαρμογή του "panic button" είναι αυτό.
Ας δούμε όμως πρώτα τι είναι αυτό και έπειτα θα εκφράσω τους όποιους προβληματισμούς μου.
Η εφαρμογή panic button - κουμπί πανικού, θα ξεκινήσει να εφαρμόζεται πιλοτικά μέσω κινητών τηλεφώνων (smartphones) και στη χώρα μας. Σκοπός της, να ειδοποιεί την Αστυνομία σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας.
Θα χορηγείται σε γυναίκες, θύματα ενδοοικογενειακής βίας,που απευθύνονται στα Αστυνομικά τμήματα ή στα συμβουλευτικά κέντρα του δικτύου της Γενικής Γραμματείας Δημογραφικής και Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων (ΓΓΔΟΠΙΦ). Η συγκεκριμένη κίνηση ουσιαστικά δίνει τη δυνατότητα άμεσης ειδοποίησης της Ελληνικής Αστυνομίας σε περίπτωση κινδύνου ή απειλής της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας του προσώπου που τη χρησιμοποιεί.
Το πιλοτικό πρόγραμμα επιθυμεί να συμβάλλει στη προστασία των θυμάτων που παραμένουν με τους κακοποιητές τους και κινδυνεύει διαρκώς η ζωή τους, με επιθυμητό στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πρόληψη των Γυναικοκτονιών. Το πρόγραμμα μετά τη λήξη της πιλοτικής διάρκειας, στοχεύει να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας καθώς και να γίνει διαθέσιμο και σε άλλες ευάλωτες ομάδες που βιώνουν τη κακοποίηση.
Σε μία δύσκολη χρονιά, σε μία ακόμα λαβωμένη χρονιά για τη χώρα μας, η οποία μετρά αναρίθμητες γυναικοκτονίες και κακοποιήσεις, οι παρακάτω σκέψεις γεννήθηκαν πηγαία.
Με αφορμή λοιπόν και τη σημερινή ημέρα, τη παγκόσμια ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών,αυτό που θέλω αρχικά να επισημάνω είναι ότι δεν "ακυρώνω" την όποια κρατική προσπάθεια. Ωστόσο, είναι αυτό,το πρώτο πράγμα που χρειάζονται οι γυναίκες που κακοποιούνται συστηματικά; Είναι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εκείνη που θα σώσει την επόμενη αδελφή μας από τα χέρια του κακοποιητή της;
Και εξηγώ:
Κάποια απ τα θύματα δεν έχουν καν ελεύθερη πρόσβαση στη τηλεφωνική τους συσκευή. Κι αν έχουν, αυτή είναι ελεγχόμενη. Αρκετά απ τα θύματα ίσως να μην έχουν καν έξυπνες συσκευές (smartphones). Κι αν έχουν, μήπως θα πρέπει να υπάρξει η σκέψη για "customizing" της μορφολογίας της εφαρμογής, έτσι ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιούν χωρίς να δίνουν λαβή στον κακοποιητή τους;
Και στα πιο ουσιώδη:
Μήπως θα πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη για τον ελάχιστο χρόνο αντίδρασης απ το εκάστοτε Αστυνομικό τμήμα; Επίσης, καλά εκπαιδευμένο προσωπικό και πάνω απ όλα αξιόπιστο. Αξιόπιστο, ότι θα κάνει τη δουλειά του. Όχι καθυστερημένες αφίξεις, όχι καθυστερημένες - απλές - περιπολίες στη περιοχή, κι αν δεν ακούσουμε κάτι, φεύγουμε.
ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ - ΑΠΛΕΣ - ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ.
Επίσης, δομές φιλοξενίας, δομές ψυχολογικής υποστήριξης,παροχή δωρεάν νομικής εκπροσώπησης σε όσες καταφέρνουν να γλιτώσουν, να επιζήσουν. ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΗΜΟ.
Και στα ακόμα πιο ουσιώδη:
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ. ΝΟΜΙΚΑ.
ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ.
ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΕΣ ΠΟΙΝΕΣ.
Χθες.
Τι πιο ουσιώδες από ένα Μητρώωο καταγραφής τους; Κι όμως, τόσες απώλειες μετά και δεν έχει συσταθεί ΑΚΟΜΑ.
Γιατί αν θέλουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για τη σημερινή ημέρα, θα πρέπει να μιλήσουμε και για τον "ελέφαντα στο δωμάτιο". Που δεν είναι άλλος από την έμφυλη βία.
Γιατί αν θέλουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για την σημερινή ημέρα, θα πρέπει να μιλήσουμε για την Πατριαρχία. Αυτή είναι που ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ, αυτή είναι που ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ.
Αυτά, ίσως, θα έπρεπε να σκεφτούμε με αφορμή τη σημερινή ημέρα. Αυτά, κι όχι τα "επικοινωνιακά" ίσως κουμπάκια πανικού σε έξυπνες συσκευές.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΕΔΩ.
ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΕΣ.