Τι γίνεται όταν δεν μπορείς να στηρίξεις ούτε τα μισά από τα crowdfunding που θα ήθελες να μπορείς να ενισχύσεις;
Ελλάδα 2023 και οι συνθήκες έχουν αρχίσει να γίνονται όλο και πιο ακραίες και διαρκώς αυξάνονται οι συνάνθρωποι μας που δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε ένα πακέτο μακαρόνια (Νο6 Μαράτα φυσικά που είναι στο καλάθι του νοικοκυριού και κάθε εβδομάδα έχουν και άλλη τιμή). Όσο αυξάνεται αυτό το φαινόμενο, τόσο οξύνεται και η ανάγκη να βοηθήσουμε σαν κύμα αλληλεγγύης όλοι οι υπόλοιποι.
Ωστόσο κι εμείς εξακολουθούμε να ανήκουμε στα οικονομικά στρώματα που επηρεάζονται από την οικονομική κατάσταση και στο τέλος του μήνα μετράμε τα κέρματα. Και αφού τα βάλεις κάτω και ξεχωρίσεις ενοίκιο-ρεύμα-σούπερμαρκετ, ξεκινάς να σκέφτεσαι: Χ ποσό για την διασκέδασή μου (θέατρο-μπύρες, ίσα ίσα ώστε να εξισορροπείται ο ψυχισμός μου), Χ ποσό για την ενημέρωσή μου (όσο η τηλεόραση και οι εφημερίδες δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, υποχρέωσή μου είναι να στηρίζω οικονομικά το μέσο που το κάνει), Χ ποσό για την κατά τα άλλα δημόσια υγεία μου και μετά…το χάος. Merch για οικονομική ενίσχυση της τάδε οργάνωσης, τρόφιμα για τις τάδες δομές, bazaar για τα δικαστικά έξοδα τ@ τάδε, crowdfunding για να μην κλείσει το τάδε, crowdfunding για ιατρικά έξοδα άλλου και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ αλλά τα λεφτά που μπορείς να διαθέσεις έχουν ήδη τελειώσει πριν προλάβεις να ενημερωθείς για τις ανάγκες που προκύπτουν. Και το μυαλό σου έχει αρχίσει να παίζει κλακέτες καθώς σε πνίγει η ανάγκη να συνεισφέρεις κάπως σε πράγματα που θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει το κράτος.
Και αντί αυτού, έχοντας ξεχάσει την έννοια του κράτους και μην περιμένοντας τίποτα από αυτό, βγαίνει η πρόεδρος της δημοκρατίας (ή ορθότερα της ελληνο-ορθόδοξης μπατσοκρατίας) και λέει: “αισθανόμαστε ανήμποροι να βοηθήσουμε”! Γλυκιά μου, δε μπορείς να δεις πέρα από τη μύτη σου, όχι γιατί δε θα καταλάβεις ποτέ σε ποιο λαβύρινθο πετάει η κοινωνία τα τοξικοεξαρτημένα άτομα, αλλά γιατί δε μπορείς να δεις και να αντιληφθείς πόσος κόσμος είναι εκεί έξω που προσπαθεί να βοηθήσει καθημερινά. Ανήμπορος όντως να κάνει όλα όσα θέλει, αλλά πάντα παρόν. Εσύ απουσιάζεις από τα πάντα και θα είσαι πάντα ανήμπορη να καταλάβεις ποια είναι η πραγματικότητα στην οποία ζούμε και πώς άτομα σαν κι εσένα μας κάνουν ανήμπορους!!
Και η ενοχικότητα εμάς να πνίγει, όσο το κράτος νίπτει τας χείρας του και περιμένει από άλλους να κάνουν τη δουλειά του. Πνιγόμαστε γιατί δεν κάνουμε αρκετά, όταν δε θα έπρεπε να χρειάζεται να κάνουμε τίποτα. Και καθώς βουλιάζω, σκέφτομαι, πόσα ακόμα είμαστε στην ίδια κατάσταση; Να πιαστούμε τουλάχιστον ο ένας από τον άλλο να κρατηθούμε στην επιφάνεια;
___________
Love,
Marialena